Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Σημείο τομής


Είναι κάποιοι άνθρωποι που ξέρουν να διαβάζουν τα σημάδια
του χρόνου γιατί πιστεύουν στα σημάδια.
Μετά από αυτές τις σελίδες
παίρνω σειρά στην ουρά αυτής της ιδιότητας
με την ανακούφιση
ότι ο κόσμος πίσω από τα μάτια
δεν είναι πάντα παράλληλος
με την πραγματικότητα.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Της σιωπής



Κρύες αίθουσες και τοίχοι ξεβαμμένοι απ' τον καιρό. Γύρω η χυδαιότητα να μολύνει ακόμη και τις καλημέρες. Πηδήματα στις τουαλέτες για φιγούρα και επιβεβαίωση του κενού, τσιγάρα κάθε είδους για ενηλικίωση της μοναξιάς και λίγο πιο κει ουσίες γιατί δεν υπήρχε και τίποτα καλύτερο τότε από την υποταγή στην αδυναμία. Και εκείνος μέσα σε όλα και ταυτόχρονα ξένος σε όλα. Ο τρόπος που άγγιζε τα γυναικεία πρόσωπα τον πρόδιδε. Χάριζε βλέμματα με μέτρο, η φωνή έτρεμε στην πρώτη αλήθεια και η σιωπή τον έκανε να μοιάζει άγιο για μια αθωότητα που του είχαν στερήσει. Και όταν ήρθε η στιγμή να αρνηθεί το προφίλ του εαυτού του για τον ίδιο του τον εαυτό, φοβήθηκε. Εκείνο το τραγούδι με έβρισκε συχνά κάτω απ' το σπίτι σε εκείνες τις δήθεν τυχαίες συναντήσεις δίπλα στην θάλασσα. Έτσι περνούσαν οι νύχτες με εκείνους τους μακρυμάλληδες που τραγουδούσαν την ευαισθησία και ψιθύριζαν λυγμούς. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια αυτές οι φωνές ξεπλήρωναν μια ανομολόγητη προδοσία. Κανείς δεν είπε τίποτα για εκείνο που δεν άρχισε ποτέ. Κανείς. Όταν ξεχάστηκε το έγκλημα έσπασα τις φωνές τους σε κομμάτια και τις έθαψα στα σκουπίδια. Μάρτυρες δεν υπήρχαν πια και τα λόγια που έβαζαν την καρδιά σε γκρεμούς είχαν σωπάσει. Μέχρι σήμερα αναρωτιέμαι πως γίνεται να γεννιέται η ζωή μου σε κλειδωμένα συρτάρια και το κλειδί να βρίσκεται πάντα σε ξένα χέρια.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

3η Σεπτεμβρίου 2011


Οι άνθρωποι πλέον
πεθαίνουν όπως ζουν.
Χωρίς λόγο.
Όταν πάψει να υπάρχει
αμηχανία
για ό,τι συμβαίνει,
ο κόσμος θα τελειώσει
και επίσημα.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Ξημερώματα


Αν τύχει και σε βρει αυτή η ώρα να τριγυρνάς στους δρόμους, θα χρειαστείς τις ζωές πολλών περαστικών για να φτάσεις μέχρι το σπίτι. Η δική σου τελειώνει σε κάθε στροφή ενώ οι περαστικοί είναι ελάχιστοι τέτοιες ώρες. Οπότε σίγουρα θα περισσέψει λίγος θάνατος για το δρόμο. Μετράς τα τετράγωνα του πεζοδρομίου και λυπάσαι το φως από τις λάμπες που υστερεί τόσο προκλητικά μπροστά στην αλήθεια του ήλιου. Και εκείνη σε διατάζει να δικάσεις όλη σου την ζωή για μια λύτρωση που έχεις ακούσει ότι υπάρχει αλλά δεν έχεις ιδέα τι χρώμα έχει. Και έτσι- τόσο ίδια κάθε φορά-μπαίνεις στην διαδικασία να δώσεις συντεταγμένες σε έναν χάρτη και να σημειώσεις στο τέλος με μολύβι τον προορισμό (αν το κάνεις με στυλό, ή μεθυσμένος είσαι ή τρελός). Και ενώ ξέρεις από πριν ότι θα καταλήξεις σε εκείνο το ίδιο σημείο που έχεις καταλήξει αμέτρητες φορές, εσύ το ξανακάνεις. Και θα το ξανακάνεις μέχρι να αποδειχθείς λάθος. Και το χειρότερο από όλα είναι πως βρίσκεις νόημα σε μια αναπαραγωγή του εαυτού σου που ξεκινά με αμφιβολία αλλά πάντα υπόσχεται επανάληψη. Όμως τελικά ίσως και να είναι αυτό το νόημα των πραγμάτων. Η ελπίδα.
Η ελπίδα πως είναι αλλιώς ενώ δεν είναι. Και όταν θα γυρίσεις το κλειδί στην πόρτα δεν θα σε αναγνωρίζεις πια και ας είσαι ο ίδιος.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Σκανδάλη


Ο φόβος δολοφονείται μόνο
από το δικό σου χέρι.
Αν τραβήξουν την σκανδάλη
ξένα χέρια,
πολλαπλασιάζεται
κάτω από τον θόρυβο
του κρότου.