Περιμένω τον πιο αμήχανο χειμώνα.

Και εκεί που ήμουν έτοιμη να τον κοροϊδέψω με το καλοκαίρι που κρύβω στο μανίκι μου έρχεται αυτό και πάνε τα κάστρα και πάνε όλα.

Έτσι ήταν πάντα οι χειμώνες θα μου πεις.

Πιστοί.

Η γειτόνισσα στον τρίτο είναι παντρεμένη με έναν καπετάνιο. Περνάνε οι μέρες και εκείνος γυρίζει πάντα για να φύγει. Περνάνε τα χρόνια και εκείνος γυρίζει πάντα για να φύγει. Ώσπου μια μέρα ήρθε για να μείνει οριστικά. Και μαζί με αυτόν έμεινε και η αρρώστια.Οριστικά. Και ήρθε η μέρα που έφυγε για πάντα. Οριστικά. Και τώρα η γειτόνισσα στον τρίτο δεν είναι παντρεμένη με κανέναν καπετάνιο. Και κάθε λεπτό αναμονής που μάζευε λίγο λίγο κάτω από το μαξιλάρι της τα βράδια, έχει γίνει ένας τεράστιος χαμένος χρόνος που ξεχειλίζει από τα παράθυρα και από τις πόρτες και έχει κάνει ένα σπίτι σκέτη πληγή.

Πόσο χυδαίο είναι που δεν υπάρχει γι' αυτή τη γυναίκα μια συγγνώμη;

Ξέρω ξέρω έτσι είναι η ζωή. Εμείς μια φορά όχι.

Στον λατρεμένο κ.Σ.

(...)Υπάρχουν αλήθειες που δεν μπορούμε να κάνουμε να τις αντιληφθούν όσοι δεν τις έχουν ήδη μέσα τους. Αν δεν άρεσε στον κόσμο, είναι επειδή ακριβώς οι αλήθειες που αναζητούσε βρισκόταν πέρα από τον οπτικό ορίζοντα των ανθρώπων του πνεύματος και επειδή οι αλήθειες των ανώτερων πνευμάτων μοιάζουν με γελοία λάθη επί της γης.

Ο Αδιάφορος.

Κατεβάστε όλοι τα μολύβια.
Μας πρόλαβε ο Προυστ.

Μο-νο-ρού-φι.

Δεν λέω κουβέντα.
Μιλιά.
Ούτε για τα βλακώδη τηλέφωνα
ούτε για την απελπισμένη μου προσπάθεια να παρηγορήσω
την πικραμένη μου αξιοπρέπεια
ούτε για την κατάθεση των καλών μου προθέσεων (πόσο λιγοστεύουν με τον καιρό)
σε χεριά που αδιαφορούν.
Δεν έχουν σημασία.
Τόσες ώρες καρφωμένες στην πλάτη του χρόνου δεν έχουν να σου πουν κάτι για μένα.
Δεν ξέρουν να σου πουν πως πίνω τον καφέ μου, τι χρώματα φοράω την Δευτέρα, πως δαγκώνω τα χείλη μου όταν νιώθω αμηχανία.
Δεν έχουν σημασία.
Ότι μισώ την βρώμικη καφετέρια, τον κρύο αέρα της τουαλέτας, την μικρή απόσταση των γραφείων, τα τεράστια παράθυρα που βρίσκονται πίσω μου σαν ειρωνεία;
Όχι.
Δεν έχουν σημασία.
Υπάρχει κάτι που να έχει σημασία;
Κάτι, έστω μικρό.
Υπάρχει άραγε δικαίωμα στις πέντε αισθήσεις όταν
χάνεις τον εαυτό σου;
Κι αν υποθέσουμε ότι ξέρω κάθε χιλιοστό
της ύπαρξης μου, πόσο ακόμη θα αντέξω να μην με καταπιεί
το στόμα της γελοίας πραγματικότητας;
Τόσα χρόνια συνειδητής αποχής από οτιδήποτε φθηνό
γίνανε μια καλήμερα στο τηλεφώνημα νο.35.

Όση απομυθοποίηση κι αν φέρουν τα χρόνια

η ξανθούλα πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο

να μου χαρίζει μια πρώτη συγκίνηση

και το προνόμιο να κλαίω χωρίς ντροπή.

Δεν νομίζω άλλο τραγούδι να έχει ορίσει περισσότερο 

την συναισθηματική μου ενηλικίωση από αυτό.

Κι όταν μιλάω για συναισθηματική ενηλικίωση εννοώ εκείνη την ελάχιστη κατάκτηση ψυχραιμίας

την στιγμή που σε προδίδουν με χίλια δάχτυλα όλες οι αντοχές, οι εμμονές και οι αγκαλιές του κόσμου.

(Τον στίχο υπάρχει μόνο ένα χέρι που μας σβήνει την νύχτα το φως δεν πρόκειται να τον ξεπεράσω ποτέ)

Όλοι οι έρωτες μαζί δεν φτάνουν για ένα τραγούδι.

Κι αυτό δεν λέγεται απομυθοποίηση.

Φτώχεια λέγεται.

Το βασίλειο μου για μια καταστροφή της προκοπής.

Καλό χειμώνα είπαμε;

-Γι' αυτό καλύτερα να γυρίσεις και να κοιτάξεις στα μάτια

αυτό που σε κυνηγάει.

-Το λες σαν να ναι κάτι εύκολο.

-Θάρρος χρειάζεται.

-Εσύ το έχεις;

-Εξαρτάται απ' τον άλλον.

Οι σχέσεις των ανθρώπων σε λιγότερο από ένα λεπτό.

Λατρεμένη και προκλητικά προσωπική.

Της συγχωρώ μέχρι και το χάπι εντ.

Δεν είναι που με καταπίνει το καλοκαίρι σιγά σιγά
ούτε με νοιάζει που τα χαζά γέλια έχουν γίνει παρηγοριά.
Με τρομάζει πιο πολύ που δεν μετανιώνω,
που όλα μέσα μου είναι ήσυχα και τακτοποιημένα.
Και οι τρεις παραπάνω κύκλοι που κάνω γύρω απ' το κάθε τι
μέχρι να πάρω απόφαση να το εγκαταλείψω
-όσο κι αν με πλήγωσαν, όσο κι αν με γέρασαν-
Το δίκαιο που κυνηγάω όλα μου τα χρόνια
είναι ένα με το δέρμα μου
όμως είναι πολύ βαρύ για ένα σώμα ελάχιστα χρησιμοποιημένο.
Κι αν καμιά φορά κλείσω τα μάτια
μπροστά σε αυτό το ένστικτο
που περπατάει δίπλα μου συνεχώς
και δεν με πρόδωσε ποτέ
είναι πάντα για τόσο λίγο
κι αυτό το λίγο είναι πάντα τόσο αρκετό
για να καταλάβω μέσα σε δευτερόλεπτα
ότι είναι λάθος
είτε από τα βλέμματα που βασανίζονται στην σιωπή
είτε από την έλλειψη συγγένειας που προδίδουν οι μπερδεμένες συχνότητες.
Η αυτογνωσία που άλλοι αναζητούν
για μένα είναι σκέτη μοναξιά
κι όλο περιμένω κάποιον να μου πει πως κάνω λάθος.
Δεν θέλω πια να έχω δίκιο.

Και είχε και ένα πράσινο
πράσινο φεγγάρι
να σου μαχαιρώνει την καρδιά

Ωραία που πέφτει η ησυχία στο σώμα.

Ούτε δάκρυα ούτε ρίγη ούτε η ηδονή της λύτρωσης.

Όλα κλεισμένα σε ένα άδειο λευκό δωμάτιο ασφαλείας.

Ελπίζω να το γκρεμίσω πριν το αγαπήσω.

(Το ότι γράφω ακόμη εδώ πέρα και δεν έχω καταστρέψει τόσο παρελθόν θα το πάρω για καλό.

Nα δεις που θα το αποδεχτώ στο τέλος)

                                                       

                                                 Κουβέρτες,λαμπάκια,τραγούδια

     και αγάπη.

 Καθημερινή ευτυχία.

Μ.

Σήμερα είναι τα γενέθλια της Μ.
Όχι ότι το θυμόμουν.
Ας όψονται τα ιντερνετικά ανθρωποειδή.
Όχι ότι με πειράζει,όχι.
Αν κάθε μέρα μου λείπει αυτό που προσπαθώ τόσα χρόνια
σήμερα καταλαβαίνω ότι θα μου λείπει για άλλα τόσα.
Χωρίς εξήγηση.
Για να μην αλλάζουμε και συνήθειες.
Τουρτίτσα;

Κυψέλη

Όταν κοιμόμαστε ανάμεσα σε δυο χέρια

και με μια αναπνοή στο λαιμό 

η πόλη έχει και ξημέρωμα

εκτός από νύχτα.
Για όσο.

17+

*Η πλαστογραφία στον έρωτα
τιμωρείται με στιγμές.

Αναλγητικό

Θυμάσαι κάτι γέλια που δεν έπεφταν ποτέ στο έδαφος;
Θυμάσαι κάτι μπάνια νυχτερινά με ένα φεγγάρι σαν Θεό
και σώματα παραδομένα στην αλμύρα και στην άμμο;
Θυμάσαι κάτι ποτά συνενοχής και κάτι τσιγάρα γεμάτα
αφέλεια και υποσχέσεις;
Ψάξε βρες τα.
Τώρα.

Άμετρο

Αναπνέω ενοχή δίχως ένα έγκλημα να μου ανήκει.

Λάθος αίμα

Μια μέρα
θα έχουμε σκοτώσει
τόσες φορές
ο ένας τον άλλον
που το μόνο που θα μας
χωρίζει
θα είναι η ζωή.

*Kι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοί
που σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο.

Άχαρα

Μοναξιά είναι η ελάχιστη τρυφερότητα.