3η Σεπτεμβρίου 2011

Οι άνθρωποι πλέον
πεθαίνουν όπως ζουν.
Χωρίς λόγο.
Όταν πάψει να υπάρχει
αμηχανία
για ό,τι συμβαίνει,
ο κόσμος θα τελειώσει
και επίσημα.

Ξημερώματα

Αν τύχει και σε βρει αυτή η ώρα να τριγυρνάς στους δρόμους, θα χρειαστείς τις ζωές πολλών περαστικών για να φτάσεις μέχρι το σπίτι. Η δική σου τελειώνει σε κάθε στροφή ενώ οι περαστικοί είναι ελάχιστοι τέτοιες ώρες. Οπότε σίγουρα θα περισσέψει λίγος θάνατος για το δρόμο. Μετράς τα τετράγωνα του πεζοδρομίου και λυπάσαι το φως από τις λάμπες που υστερεί τόσο προκλητικά μπροστά στην αλήθεια του ήλιου. Και εκείνη σε διατάζει να δικάσεις όλη σου την ζωή για μια λύτρωση που έχεις ακούσει ότι υπάρχει αλλά δεν έχεις ιδέα τι χρώμα έχει. Και έτσι- τόσο ίδια κάθε φορά-μπαίνεις στην διαδικασία να δώσεις συντεταγμένες σε έναν χάρτη και να σημειώσεις στο τέλος με μολύβι τον προορισμό (αν το κάνεις με στυλό, ή μεθυσμένος είσαι ή τρελός). Και ενώ ξέρεις από πριν ότι θα καταλήξεις σε εκείνο το ίδιο σημείο που έχεις καταλήξει αμέτρητες φορές, εσύ το ξανακάνεις. Και θα το ξανακάνεις μέχρι να αποδειχθείς λάθος. Και το χειρότερο από όλα είναι πως βρίσκεις νόημα σε μια αναπαραγωγή του εαυτού σου που ξεκινά με αμφιβολία αλλά πάντα υπόσχεται επανάληψη. Όμως τελικά ίσως και να είναι αυτό το νόημα των πραγμάτων. Η ελπίδα.
Η ελπίδα πως είναι αλλιώς ενώ δεν είναι. Και όταν θα γυρίσεις το κλειδί στην πόρτα δεν θα σε αναγνωρίζεις πια και ας είσαι ο ίδιος.

Σκανδάλη

Ο φόβος δολοφονείται μόνο
από το δικό σου χέρι.
Αν τραβήξουν την σκανδάλη
ξένα χέρια,
πολλαπλασιάζεται
κάτω από τον θόρυβο
του κρότου.

Τρόπος

Για να πετύχεις την διαφορά

πρέπει να έχεις μια διαστροφή μεγαλύτερη της πραγματικότητας και μικρότερη της γραφικότητας.
Σε κάθε άλλη περίπτωση σχηματίζεις πάλι μια κανονικότητα.

Δύο

Οι άνθρωποι αγαπιούνται με τα χέρια όχι με την καρδιά.

Πώς αλλιώς εξηγούνται τόσες γραμμές χαραγμένες στην παλάμη;

Της Κυριακής

Η ψυχή δεν μπορεί να σωθεί
όταν απειλείται
από το ίδιο της το αίμα.

Στα 60

Θα έχω αναθεωρήσει τόσο πολύ την ζωή που θα έχω καταλήξει στην πρώτη μου γνώμη.
Θα έχω την ίδια κακή σχέση με τον χρόνο και θα θεωρώ όσους τον ξόδεψαν άσκοπα τους πιο άπληστους ανθρώπους επί γης.
Θα περπατάω ατελείωτες ώρες για να κουράζομαι και έτσι θα βαριέμαι λιγότερο.
Θα έχω περάσει μια ελαφριά κατάθλιψη στα 50.
Θα ξεκινάω ένα βιβλίο το ξημέρωμα και θα το παρατάω στην πρώτη σελίδα γιατί θα νυστάζω.
Θα το συνεχίζω το πρωί με τον καφέ και θα το παρατάω πάλι στην πρώτη σελίδα γιατί θα μου θυμίζει κάτι που πρέπει να ονειρευτώ μέχρι να φύγει.
Θα μικροδείχνω και τα μαγουλά μου, αν και κρεμασμένα, θα μου χαρίζουν παιδικότητα.
Θα συνεχίζω να πιστεύω πως το " Όλες του κόσμου οι Κυριακές" της Χαρούλας είναι το πιο ερωτικό τραγούδι ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Θα νιώθω ενοχή για πράγματα που δεν έχω κάνει και θα μετανιώνω για πράγματα που έκανα επειδή δε μπορούσα να μην τα κάνω.
Θα έχω σωθεί από την τρέλα λόγω των αντίθετων κόσμων που επικρατούν το ίδιο μέσα μου και μου χαρίζουν μια παράλογη ισορροπία.
Θα έχω ζήσει τον μεγάλο έρωτα και θα ξαναβρεθούμε ανύποπτα σε ένα σταθμό του τρένου όπως στις ταινίες.
Θα φτιάχνω αμέτρητα σενάρια με αναμνήσεις ετών και θα παραμυθιάζομαι μόνη μου.
Θα συνεχίζω να θεοποιώ τους καλλιτέχνες που ερωτεύτηκα και δεν θα έχω καμία διάθεση να τους απομυθοποιήσω.
Θα γελάω με τους περαστικούς, θα πιάνω φιλίες με τον μπακάλη της γειτονιάς και θα γκρινιάζω με όσους έχουν μείνει δίπλα μου ότι γεράσαμε.
Θα ζώ.