Αναλγητικό

Θυμάσαι κάτι γέλια που δεν έπεφταν ποτέ στο έδαφος;
Θυμάσαι κάτι μπάνια νυχτερινά με ένα φεγγάρι σαν Θεό
και σώματα παραδομένα στην αλμύρα και στην άμμο;
Θυμάσαι κάτι ποτά συνενοχής και κάτι τσιγάρα γεμάτα
αφέλεια και υποσχέσεις;
Ψάξε βρες τα.
Τώρα.

Άμετρο

Αναπνέω ενοχή δίχως ένα έγκλημα να μου ανήκει.

Λάθος αίμα

Μια μέρα
θα έχουμε σκοτώσει
τόσες φορές
ο ένας τον άλλον
που το μόνο που θα μας
χωρίζει
θα είναι η ζωή.

*Kι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοί
που σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο.

Άχαρα

Μοναξιά είναι η ελάχιστη τρυφερότητα.

Ενδογενής πυκνότητα

Για ένα κομμάτι ουρανό τόση αγωνία;
Κι όμως.
Τόση.

*Τη διαφορά θα εκλιπαρείς.

21

Είναι στο αίμα μου να μην αφήνω ίχνη από το παρελθόν.
Με όποιο τρόπο.
Για να νιώθω ελεύθερη.
Από σήμερα του απλώνω το χέρι αφήνοντας αυτά τα κείμενα
εκτεθειμένα στον χρόνο.
Για να γίνω ελεύθερη.
(Ίσως)

Όλα ή τίποτα

Οι παράλληλες πραγματικότητες θα σου γνέφουν ακόμη και όταν πίνεις τον καφέ σου ή βάζεις το παλτό σου. Είναι εκεί γιατί ξέρεις να τις βλέπεις. Μπορεί και να γεννήθηκες με αυτή τη γνώση αν και στην μοίρα ποντάρω ελάχιστα. Και ενώ οι πραγματικότητες που αντιλαμβάνεσαι είναι πολλές, ο χρόνος που ξοδεύεις για αυτές είναι ένας.
Ένας και μοναδικός.
Στο παρελθόν τον είχα διχοτομήσει για να έχω αναπνοή για δυο εαυτούς. Και πίστευα μέσα μου πως τον ελέγχω και δεν με ελέγχει. Πως τον νικάω όσο με νικάει και έτσι το άθροισμα της πραγματικότητας βγαίνει μηδέν και όχι υπερ του .
Οι άνθρωποι που τολμούν να τον αμφισβητήσουν,τιμωρούνται πάντα σε ανύποπτο χρόνο. Χτίζουν σπίτια ολόκληρα πάνω σε νερό και το μαθαίνουν την μέρα της ξηρασίας.
Και αυτός είναι ένας πόνος που δεν χωράει μόνο σε ένα σώμα.
Η εμμονή μου με τον χρόνο με οδήγησε ένα βράδυ σε ένα κλειστοφοβικό,σκοτεινό μέρος για ένα ραντεβού με το παρελθόν. Ένα κομμάτι του που απέρριψα και το κλωτσούσα για πολύ καιρό όποτε εμφανιζόταν στον δρόμο μου. Και ανακάλυψα πως όλα μου τα γιατί λυτρώνονταν σε μια μόνο φράση: όλα ή τίποτα. Τότε δεν γνώριζα γιατί επέλεξα τον εαυτό που κουβαλάω σήμερα από τον άλλο που άφησα να κοιτάζω από μακριά και ασφαλής.
Και αν είχα ακούσει τότε εκείνο το τραγούδι ίσως και να περνούσαν πιο όμορφα τα βράδια.
Όμως η σχέση μου με τον χρόνο ήταν είναι και θα είναι καταστροφική.
Ό,τι αποφεύγω, με κυνηγάει και με προδίδει την επόμενη στιγμή.
Ό,τι με αποφεύγει, το κυνηγάω και το προδίδω την επόμενη στιγμή.
Μέχρι να έρθει μια αρχή πιο βαριά από μένα και να τα αλλάξει όλα.
Μια αρχή που δεν θα με αναγκάσει να αποδείξω στην ζωή πως ήρθε.
Μια αρχή που η ζωή η ίδια θα μου αποδείξει πως είναι εδώ.
Γιατί μόνο τότε θα είναι αλήθεια.
Σε όλες τις πραγματικότητες.