Επανάληψη

Κρύο,κασκόλ,βαριά αρώματα,διπλές κάλτσες,καφέδες αχνιστοί,καφέδες στο πόδι, ραντεβού με ευθύνη, ραντεβού χωρίς,ξεγραμμένα μεσημέρια,ενοχλητικά μεσημέρια, σιγουριά, αυτοπεποίθηση,ήλιος στους δρόμους,δρόμοι με ήλιο, απογεύματα άδεια, απογεύματα ασφυκτικά,απογεύματα χωρίς λόγο,ο ελάχιστος χρόνος,ο κερδισμένος,ο περιττός,ο χρόνος,κούραση από μέσα,κούραση απ' έξω,εξάντληση για όλα,αγάπη για όλα,πανικός για την λέξη,ενοχή για την ελπίδα,το τώρα σαν πτώση,το μετά σαν χάος,περιθώρια στα σχέδια,ευτυχία στα όνειρα,δικαιοσύνη στα όνειρα,αμφιβολία στη στιγμή,αμφιβολία,η ειρωνεία της πραγματικότητας,η αλήθεια της πραγματικότητας,νύχτα που απλώνει,τοπία που πληγώνουν,η εξάτμιση του λεωφορείου,η ανικανότητα,η αδράνεια,η σύγχυση,η αντίληψη,η άρνηση, η επιλογή,τηλεόραση,τηλεόραση στους τοίχους,οι κρύες παντόφλες,οι διπλές κουβέρτες, αρρώστιες,γεράματα,το αδιέξοδο,το κενό,τα χαρτομάντιλα,το θερμόμετρο,τα λάθη,τα σωστά λάθη,τα λάθος σωστά,οι σκέψεις,η επανάληψη,το μαξιλάρι,το κρύο.

Τόση φασαρία και ούτε μια συλλαβή.

Τάνια

Απόψε.
Με μαύρο παλτό, τακούνια περιποιημένης πρόθεσης
και φουστάνι λουσμένο μ' άρωμα και καπνό.
Ένα τελετουργικό σαν έρωτας.
Στο παρόν του.
Γιατί ο έρωτας μόνο παρόν έχει.
Κάθε άλλος χρόνος και ένα του κακέκτυπο.

Ό,τι δεν υπάρχει το ποθώ
Ό,τι μου αρνιούνται το αγγίζω
Ό,τι μου χρωστάνε το ξεχνώ

Αντίτιμο

Μόνο το φίδι ξέρει τι θα πει να αλλάζεις το πετσί σου.
Γι' αυτό του περισσεύει το φαρμάκι.

Μιχάλης Γκανάς.

Πιο κει

Η ύψιστη μορφή αγάπης είναι η αγκαλιά.

Όλα τα άλλα βρίσκονται.

Εποχή

Όσο κι αν ξεχνιέσαι, δεν ξεχνάς.

Και ίσως αυτό να λέγεται δικαιοσύνη.

Ζήνωνος

Από εκείνα που δεν γνωρίζεις όμως τα ξέρεις
σαν να τα γνώριζες από πάντα.
Και από βράδυ σε πρωί μου τελειώνει η ντροπή.

Αθήνα

Εύχομαι αυτή την πόλη να μην μπορέσει κανείς να την πληγώσει ανεπανόρθωτα. Πάντα να βρίσκει τρόπο να αφομοιώνει τις χαρακιές των καιρών και να γεννάει απ' την αρχή το πρόσωπο της. Έστω και την τελευταία στιγμή. Ακόμη και σήμερα που οι στολές μοιράζουν απλόχερα τον τρόμο και οι γραβάτες κόβουν το νόημα της ζωής σε χαρτονομίσματα, η Αθήνα σε λυτρώνει, αν της αφεθείς. Και είναι ό,τι πιο δύσκολο μπορεί να ζητήσει από έναν άνθρωπο.

Η Αθήνα είναι γεμάτη σιωπές. Σωπαίνει προκλητικά και σε αναγκάζει να μιλήσεις εσύ πρώτος. Περπατάς στον δρόμο, στρίβεις στην γωνία, στέκεσαι στο φανάρι, περνάς απέναντι και εκείνη σε αφήνει να περιφέρεσαι μέσα της χωρίς να σου δίνει σημασία. Μέχρι την στιγμή που θα ομολογήσεις τι κουβάλας όλη μέρα κάτω από την γλώσσα. Όταν το καταθέσεις με αλήθεια στο βήμα, στο βλέμμα και στην αναπνοή εκείνη συντελεί το πιο αρμονικό σου πέρασμα. Ένας ύπουλος συγχρονισμός από κίτρινα φώτα, μυρωδιές που αγάπησες, αέρηδες που ξεγελούν, μορφές ανθρώπων που γεννούν οφθαλμαπάτες και στο τέλος του δρόμου ένα αίσθημα προσμονής πως θα σου αποκαλυφθεί κάποια αλήθεια που αγνοείς. Όμως η σιωπή δεν προδίδεται ούτε εκεί. Στέκεσαι λίγο να χαζέψεις τους περαστικούς και ύστερα συνεχίζεις με σώμα και ψυχή εκτεθειμένα σε κάθε της κύτταρο.

Κάθε φορά γυρίζεις σπίτι πενθώντας τις αυταπάτες σου ώσπου έρχεται μια μέρα που όλα περιμένουν εσένα για να συνεχίσουν. Εκεί ήταν και χθες, όμως εσύ δεν ήσουν. Όχι με τον ρυθμό του βήματος που χρειαζόταν η στιγμή. Περπατάς και σιγά σιγά σχεδιάζεται μέσα σου μια απάντηση. Μπορεί να μην είναι εκείνη που γυρεύεις τώρα, όμως, λυτρώνει.

Κάπως έτσι βρέθηκα να κοιτάζω τους ανθρώπους στα χέρια μου.
Δεν διαφέρουν σε τίποτα από το χάρτινο ποτήρι του καφέ που αγοράζω από το κοντινότερο μαγαζί. Ούτε από ένα βιβλίο που θα αγοράσω στο Μοναστηράκι και θα το διαβάσω στο σταθμό του τρένου, στην καρέκλα της καφετέριας ή στο αμφιθέατρο. Ό,τι δένεται στα χέρια μου πραγματοποιεί έναν κύκλο ζωής και ύστερα ζει για πάντα κάτω από την αφή. Το νοιάζομαι, το ερωτεύομαι, το βαριέμαι, το μισώ, το αρνούμαι, το αφήνω, του θυμώνω, το προσέχω, το αγαπώ. Και αυτά τα συναισθήματα κάνουν τον κύκλο τους δυο και τρεις φορές μέχρι να το κάνω δικό μου. Ύστερα το κλειδώνω στην σιωπή κι αν έχει λόγο και αιτία για ακόμη μια βόλτα, το αφήνω ελεύθερο. Και έτσι το χάρτινο ποτήρι λίγο πριν καταλήξει στα σκουπίδια θα βρεθεί πάντα ζωγραφισμένο από ένα πλήθος ανόμοιων και αφηρημένων σχεδίων και τα βιβλία θα είναι πάντα σημαδεμένα με στίχους από τραγούδια της στιγμής λίγο πριν βρουν την θέση τους στην βιβλιοθήκη.