Αντικλείδι

Αλίμονο σε όποιον
πιστεύει ότι κατέχει όλα τα αντικλείδια
από τις πόρτες του παρελθόντος.
Κάποιο θα ξεγλιστράει απ' τη συνείδηση
και ο χρόνος θα το αρπάζει
και θα το φυλάει
κάτω από ισορροπημένες σιωπές.
Λίγο να φωνάξεις,
η πόρτα ανοίγει.

Εκεί

Στα χρωματιστά τραπεζομάντιλα.
Στα χαμόγελα που φέγγουν πάνω απ' το κρασί.
Στα γέλια που ηχούν χωρίς λόγο.
Στα τακούνια και τις γραβάτες.
Στα σώματα που ζεσταίνονται γύρω απ' το τραπέζι.
Στη μυρωδιά του φαγητού.
Στα βλέμματα όλο πάθος για ζωή.
Στις ψυχές που ξεγελούν το θάνατο και τον κόσμο με ένα ζεϊμπέκικο.
Στη μέθη του μαζί και του απόψε.
Στον έρωτα που δίνει φιλιά ή αναμνήσεις.
Στη μουσική που καίει αναστολές.
Στις φωνές που υψώνονται βαθιά.
Εκεί.
Ανάμεσα στα ανύποπτα κατοικεί το μεγαλείο των ανθρώπων.

Επανάληψη

Είμαι σίγουρη.
Πια.
Το νόημα της επανάληψης
δεν ορίζεται στο αποτέλεσμα.
Αλλά στην ίδια την επανάληψη.
Στην αρχή της και όχι στο τέλος της.
Πια.
Είμαι σίγουρη.

Μεσημέρι

Τα μεσημέρια δεν μπορώ να υπάρχω.
Κάθε μεσημέρι ο ίδιος ήλιος
φωτίζει επιφάνειες που επιβιώνουν
στο βυθό μου.
Ό,τι κι αν υψώνεται μπροστά
μια ακτίνα του φτάνει πάντα χαμηλά
κι αντανακλάται μέσα μου.

Μέχρι να απορροφηθεί,

κάτι ουρλιάζει.

Τότε

Φορούσα άσπρο καλσόν και παπούτσια νούμερο 32.
Ένα ενήλικο χέρι με περπατούσε προσεχτικά στα πεζοδρόμια.
Οι περαστικοί μου χαμογελούσαν και οι παππούδες στα καφενεία μου χάριζαν καραμέλες.
Είχα την γειτονιά για κόσμο και τα σπίτια για πολιτείες.
Όλα μετρημένα και στα μέτρα μου.
Ώσπου μια μέρα στο καφενείο με επισκέφθηκε το τραγούδι αυτό.
Μια πτώση και ένα χάσμα.
Μια λύπη για τις ακατανόητες λέξεις.
Δυο δάκρυα για την πένθιμη μουσική.
Κι ύστερα ο ήλιος ενοχλητικός και ανελέητος.
Η μυρωδιά του κρασιού και οι ξύλινες καρέκλες φαντάσματα του μέλλοντος.
Στο επόμενο βήμα μου κρατούσα την θλίψη όλου του κόσμου.
Μια γνώση του που δεν έψαξα, δεν διάλεξα και δεν βίωσα.
Μέχρι σήμερα.
Κουβαλάω το βάρος της αντίληψης.
Με ξεπερνάει.
Με καταπίνει.
Και με ξεβράζει ένα πάτωμα πιο βαθιά.
Πενθώ όσα δεν συμβαίνουν.
Για όσα άσχημα συμβαίνουν, λυπάμαι μόνο.
Τα χέρια μου κλαίνε πιο πολύ απ' τα μάτια μου.
Όσα δεν κράτησα, ήταν τα κατάλληλα.
Γεννημένα για μένα.
Δεν θα τα γνωρίσω ποτέ.
Δεν θα με γνωρίσω ποτέ.
Δεν θα με ζήσω ποτέ.
Θα με αντιλαμβάνομαι.
Μόνο.

Τύχη

Στα βήματα είμαστε μαζί.
Παράλληλα στους δρόμους.
Μην τύχει καμιά στροφή
να ισιώσει ξαφνικά.
Σε έχασα.

Λίγο;

Πιστεύεις ότι το ποτέ και το πάντα

σχετίζονται με την πραγματικότητα;
Κακώς.
Μην εκπλήσσεσαι.
Ξέρεις τα μέτρα του κόσμου αυτού.
Ξέρεις τα όρια που κουβαλάει κάθε ιδανικό.
Τα χείλη που θα ξεστομίσουν
τις δυο αυτές λέξεις
ίσως τις εννοούν.
Αλλά στο τώρα.
Στη στιγμή.

Και αυτό είναι το νόημα.

Λίγο σου φαίνεται;

Λίγος είσαι.