Απάντηση

Ό, τι είμαι εν δυνάμει, έγινε πραγματικότητα.
Σε μια ώρα.
Σε μια σκηνή πρωτόγονη
με δυο χέρια, ένα παλτό και μια
φωνή πιο αυθεντική και
από το ξύλινο γραφείο.
Και όπως κάθε φορά που
συντελείται εκείνο
που σε εξηγεί
σε ανύποπτο χρόνο,
ο κύριος με το
λευκό πουκάμισο
μου χάρισε ένα παραπάνω βλέμμα.
Έτσι κατάλαβα πως την ζωή μου
την έχω πληγώσει σωστά.

Ανάγκη

Δεν θέλω λέξεις.
Μια σιωπή μόνο
να με ξεκουράσει
και να περιφέρεται
χαρούμενη και πλήρης
ανάμεσα στα στόματα.
Δεν θα σηκώσω μολύβι
ούτε για τελεία.

Πετράλωνα

Είναι κάποιες λέξεις που όποτε και αν τις ακούσεις
πάνε και φωλιάζουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο
σαν να κάνουν ανάληψη του σημείου στο παρόν.
Κι αν τις νύχτες αναπνέεις ζωή ξανά και όχι
τον πεθαμένο αέρα του δωματίου
ξαναπερνάνε από μπροστά σου
δήθεν τυχαία.
Δίνουν απαντήσεις σε ερωτήματα
που δεν ειπώθηκαν ποτέ
αλλά πάντα σε περίμεναν στην γωνία.
Κάθε τι κουβαλάει και τον γκρεμό του.
Πρέπει να πας από την πιο μεγάλη διαδρομή
αν θέλεις να σωθεί κάτι απ' την σκιά του.

Μη

Τα μπαλόνια με τρόμαξαν
και οι πολύχρωμες γιρλάντες.
Μη τυχόν
μια μέρα γυρίσω το κεφάλι
και δω παντού
να γιορτάζουμε αυτό
που είμαστε.

Τελικά

Δεν ξέρω πως μετράς εσύ την νύχτα. Σε τσιγάρα, σε τραγούδια, σε αναπνοές ή σε βλέμματα που κοιτάζουν φωτογραφίες και έπειτα χάνονται με όποια λύπη περάσει από μπροστά τους. Εγώ την νύχτα την μετρώ με τα φινάλε του οτιδήποτε. Κάθε μια νύχτα όλα πρέπει να έχουν να δηλώσουν κάτι που την μέρα αγνοούν ή αποφεύγουν. Για να έχει νόημα ο χρόνος της μέρας. Για να έχει τελεία το τέλος στο τέλος. Άρα τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες; Ό,τι ψυχή έχει μια νύχτα στο τέλος της. Αρκεί να την σκοτώνεις τελικά. Την νύχτα. Όσο για την ψυχή δεν σου υπόσχομαι. Το μόνο που ξέρω είναι πως μια εφηβεία που δεν σκοτώθηκε νωρίς ποτέ δεν θα τελειώσει. Μην την γυρέψεις στο δέρμα, είναι κρίμα.

Σβηστό φως

Εμείς βρεθήκαμε τυχαία σε μια κριτική θεάτρου.
Εμείς κανονίσαμε να εκτεθούμε η μια στην άλλη
κάτω από το βλέμμα εκείνης της ηθοποιού.
Εμείς περιγράψαμε έναν ψυχολογικό χάρτη
με κοινό σημείο αναφοράς και βγήκε ίδιος.
Εμείς ορίσαμε μέλλον, όνειρα, χαρακτήρα και αξίες
με άξονα εμάς και κείμενα χρόνων.
Εμείς μετά το σχολείο διαβάζαμε διαλόγους από
θεατρικά έργα στον καθρέφτη και το ομολογούσαμε
με την ίδια λαχτάρα και ντροπή.
Εμείς φοβόμασταν τον έρωτα και την φιλία
γιατί δεν είχαμε καταφέρει να χαράξουμε τίποτα.
Εμείς θα ερωτευόμασταν τα εισιτήρια της αυλαίας
μέχρι να γεράσουμε.
Εμείς θα γερνούσαμε μαζί γιατί καταλαβαίναμε νωρίς
ότι λίγοι άνθρωποι στην ζωή θα βρεθούν να μας
μιλήσουν με το βλέμμα και την σιωπή.

Εσύ παίζεις ερασιτεχνικά σε μικρές σκηνές.
Εσύ όρισες τον έρωτα από την αρχή και προσπαθείς
να επιβιώσεις.
Εσύ ακούς στο αμάξι Κραουνάκη και κάνεις λάθος
στα φανάρια.
Εσύ κλαις μυστικά και με ενοχή.
Εσύ στέλνεις μηνύματα και παίρνεις τηλέφωνα
με ένα κρυμμένο πρέπει και ένα ειπωμένο θέλω.
Εσύ ζεις μακριά και από μακριά.
Εσύ υποσχέθηκες μια παρουσία και απέχεις χωρίς λόγο.
Εσύ πια μεταφράζεσαι σε τίποτα.

Εγώ παίρνω συνεντεύξεις και φαντάζομαι το μέλλον στο χαρτί.
Εγώ αναθεωρώ την ζωή κάθε μισή ώρα και καταλήγω
στα ίδια συμπεράσματα.
Εγώ ψάχνω τρόπους να μου φτάνει ό, τι ζω
και δεν βρίσκω.
Εγώ ψάχνω τρόπους να φτιάξω άλλους κόσμους
και πάλι δεν βρίσκω.
Εγώ πετάω ασυνείδητα ατάκες που κανένας δεν καταλαβαίνει
παρά μόνο εσύ.
Εγώ σε μετράω στις σχεδόν παρουσίες και λυπάμαι.
Εγώ αναρωτιέμαι αν υπήρξαμε χωρίς λόγο
όπως χωρίς λόγο βρεθήκαμε.
Εγώ κλαίω στα τρένα απροκάλυπτα
και ο απέναντι θυμώνει με την άνεση μου.
Εγώ πηγαίνω θέατρο και κλείνω τα μάτια
μπροστά από τα καμαρίνια.

Και τώρα σιωπή. Να ταιριάζουμε με την αλήθεια.

Καθημερινό

Τα κραγιόν
είναι ημερολόγια της
αίσθησης.
Κάθε φορά που σχηματίζεις
το περίγραμμα
σχηματίζεται και η στιγμή.
Ψυχοφθόρο.
Πολύ.