Έξω

Απέκτησα καινούργια συνήθεια, στο είπα;
Τα βράδια που όλοι κοιμούνται και μένω μόνη μου μπροστά μου
ανοίγω το παράθυρο (αυτό που κάνω λέγεται αδυναμία)
κάθομαι στο πάτωμα (ναι στο πάτωμα)
και χάνομαι στον ουρανό.
Δεν αναπολώ έρωτες, αν αυτό νομίζεις.
Προτιμώ να τους ονειρεύομαι, γι' αυτό μάλλον.
Ξέρεις τι κάνω;
Με βγάζω από τα μέτρα μου.
Προσπαθώ να αναμετρηθώ με το σκοτάδι που με κοιτάζει.
Και ξέρεις τι διαπιστώνω;
Ότι μπορώ και το νικάω.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί το σκοτάδι που κρύβω μέσα μου είναι μεγαλύτερο από αυτό που απλώνεται μπροστά μου.
Θες να σου πω που το βρήκα για να νικάς και εσύ τις νύχτες;
Ακολούθησε τους κύκλους της ζωής και μείνε απ' έξω.
Μην ξανακούσω κλάματα.
Δεν έχεις δικαιολογία.

Σεπτέμβρης

Ο μήνας αυτός σε βρίσκει πάντοτε με ένα χαρτί και ένα στυλό στο χέρι. Είτε για να δώσεις εξετάσεις είτε για να κάνεις απολογισμό. Και στις δυο περιπτώσεις θα κριθείς. Ελπίζω να είσαι πιο προετοιμασμένος από μένα.

Κάθε Σεπτέμβρης με βρίσκει όλο και πιο μουδιασμένη. Παλαιότερα τα τετράδια μου θα φιλοξενούσαν μόνο σημειώσεις από μαθήματα που δεν με αφορούσαν. Θα ερχόμουν αντιμέτωπη με ένα σωρό τύπους που ποτέ δεν μου φάνηκαν χρήσιμοι. Και όσο περνάει ο καιρός οι τύποι αυτοί πληθαίνουν και δυσκολεύουν, όπως κάθε τι άχρηστο. Γνωρίζω, όμως, τον τρόπο να τους πολεμήσω. Είναι ένας, γνωστός και δοκιμασμένος.

Τώρα πια δίπλα από τους τύπους αυτούς φυτρώνουν και άλλοι τύποι. Είναι εκείνοι που γράφω εγώ, δεν ανήκουν σε καμιά σελίδα βιβλίου και είναι θλιβεροί. Τυχαίνει οι απολογισμοί μου να γεννιούνται από τις λέξεις των βιβλίων οι οποίες ποτέ δεν με οδηγούν εκεί που οφείλουν. Μέχρι να φτάσω στην τελεία έχω δημιουργήσει ένα πλήθος παράλληλων προτάσεων που με οδηγεί στην ζωή μου. Και είναι τόσο θλιβερό που έχω καταλήξει να πορεύομαι παρέα με τoυς τύπους αυτούς επειδή επιβεβαιώνονται καθημερινά από εκείνη. Και ακόμη πιο θλιβερό που δεν γνωρίζω άλλους, διαφορετικούς.

Με την πάροδο του χρόνου όλα συγχρονίζονται στην ίδια συχνότητα. Μικρά, μεγάλα, σημαντικά, ασήμαντα. Όλα γίνονται δύσκολα. Όλα. Δεν αντιμετωπίζω, όμως, κανένα πρόβλημα με την δυσκολία τους. Το πρόβλημα μου είναι πως δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος να είναι δύσκολα. Απλώς συμβαίνει. Ακόμη και ένα ζήτημα μικρής σημασίας θα παίρνει πάντα μεγαλύτερες διαστάσεις προκειμένου να επιβιώσει.
Με τρομάζει που όλα παίρνουν την ίδια μορφή χωρίς αιτία και αφορμή.

Απαιτώ έναν Σεπτέμβρη από το παρελθόν.
Μου ανήκει.
Όσο μένω ίδια, τόσο με εκδικούνται οι καιροί.
Ας έχω,τουλάχιστον εγώ, λόγους να μην τους ακολουθώ.
Μόνο για έναν Σεπτέμβρη δικό μου. Μόνο.

Πουθενά

Θα ζήσω στο σκοτάδι.
Αν έρθεις τότε
-μόνο τότε-
θα ξέρω πως δεν ψάχνεις για αφορμές.
Η ζωή σου δίνει τόσες.
Δεν με βρίσκω ανάμεσα τους.
Πουθενά.

Αναθεώρηση

Τον τελευταίο καιρό το παρόν μου καθρεφτίζεται στο παρελθόν. Ζω το σήμερα με πρόσωπα μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που έχει κάνει τον κύκλο της και στο τέλος γράφτηκε το συμπέρασμα της. Τα δεδομένα, όμως, άλλαξαν και θα αλλάζουν. Από δω και στο εξής, τα βαφτίζω μεταβλητές για να μην απορώ.

Έχω μαζέψει ένα παρελθόν που δεν μου ταιριάζει και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Πριν δυο χρόνια αποφάσισα να του γυρίσω την πλάτη και να ξαναγεννηθώ σε ένα παρόν που θα είχα σχεδιάσει εγώ. Καταστράφηκα. Ποιος το έχει καταφέρει μέχρι σήμερα για να το καταφέρω εγώ;
Η ηλικία των 20 δεν θα σταματήσει να με εκπλήσσει ποτέ.

Όσα βιώματα με έχουν σχηματίσει μέχρι σήμερα ζωντάνεψαν ξανά απ' τους ανθρώπους που τα προκάλεσαν. Οι καλημέρες της ευγένειας, τα "thanks" και όχι ευχαριστώ, τα βλέμματα που προσποιούνται προσοχή, το βάρος της παρουσίας που αποκαλύπτει κάθε λεπτό την μοναξιά. Όλα στο ίδιο χρώμα που τα άφησα. Όλα ευθυγραμμισμένα σε ένα μήκος κύματος που παρεμβαίνει στο παρόν. Πάλι.

Αυτή τη φορά, όμως, κάτι δίνει νόημα σε αυτή την σειρά συναναστροφών. Και αυτή η διαφορά δεν ξέρω αν οφείλεται σε μένα ή σε εκείνες. Ξέρω, όμως, ότι συμβαίνει. Ίσως με τον καιρό να απέκτησαν κάτι από μένα και εγώ από εκείνες. Ένα κομμάτι που συναντάς μετά από μια φράση που γνωρίζεις μόνο εσύ και ο άλλος γιατί είναι αστεία κι ας ακούγεται καθημερινή. Ένας ολόκληρος κόσμος που κάθε τόσο ζωντανεύει και πεθαίνει μπροστά σου με ένα οικείο βλέμμα, σχεδόν δικό σου. Μπορεί, ακόμη, και να αποδέχτηκε ο ένας τον άλλον δημιουργώντας μια σύμβαση από επιλογή. Και ως γνωστόν η ασφάλεια του συμβιβασμού προκαλεί ενοχές, όπως και κάθε ασφάλεια. Εδώ, όμως, σου ανήκει και της ανήκεις. Είναι κεκτημένο.
Ίσως, πάλι, και να μην έφυγαν ποτέ από μέσα μου· μόνο από δίπλα μου.
Ίσως.

Η μνήμη χωρίς κενά είναι σκέτος θάνατος.
(Τάδε έφη ο συγγραφεύς Χρήστος Οικονόμου.)

Συμπέρασμα δεύτερο.
Το παραθέτω δίπλα στο πρώτο.
Δεν σβήνω το πρώτο.
Είμαι ανυπόμονη και θα βιαστώ να επιβεβαιώσω ένα από τα δυο.
Τα κενά δεν χρειάζονται ούτε διαγραφή ούτε γέμισμα.
Μόνο χώρο.
Κάποιος λόγος θα υπάρχει που τα φωνάζουν έτσι.

Ψάχνοντας

Το κενό είναι δύσκολη υπόθεση.
Δεν έχει κανένα σημείο αναφοράς.
Πρέπει να σχεδιάσεις μόνος σου και από την αρχή τον χάρτη σου.
Αν τον αναζητήσεις σε άλλους, θα σου προσφέρουν τον δικό τους.
Μην τον δεχτείς.
Μπορεί να ξέρεις να τον διαβάζεις αλλά θα σε βγάζει πάντα σε τόπους που δεν ανήκεις.
Ξέρω ότι έχεις ανάγκη αυτούς τους τόπους.
Το κενό, όμως, όχι.
Ψάξε αλλού.
Μονάχος.

Επαφή

Η νύχτα είναι μεταμόρφωση. Η θέα του κόσμου σε μαύρο φόντο σου δίνει την δυνατότητα να την ζωγραφίσεις όπως θέλεις. Ακόμη και αν δεν έχεις πρόθεση να παραιτηθείς από τον εαυτό σου,γίνεσαι αυτόματα κομμάτι ενός άλλου σκηνικού. Επιβλητικού. Το φως υπάρχει μονάχα για να διακρίνεις το σκοτάδι. Κανείς δεν θα σου απαγορεύσει να το φωτίσεις πιο έντονα. Αν σου έχει μείνει λογική για να σκέφτεσαι στα σκοτεινά, κάν' το.

Τα μπαρ τις νύχτες είναι πόρτες του ίδιου κόσμου. Όποια πόρτα και να ανοίξεις είναι ίδια. Η διαδρομή βγάζει σε ένα μόνο δρόμο που οδηγεί πάντα σε ένα δωμάτιο με δυο ανθρώπους. Αυτός είναι ο μοναδικός προορισμός. Κάτω από προκλητικά βλέμματα,καπνούς και παράξενα φώτα ένα ζευγάρι τακούνια θα μπερδευτεί με ένα μαύρο πουκάμισο. Γιατί αυτό έχουν ανάγκη. Αυτό τους αρκεί για απόψε. Μια απόλαυση, σαν το τσιγάρο.

Το τσιγάρο. Όταν είμαστε παιδιά το μαλώνουμε που βλάπτει όσους το αγαπάνε. Πιστεύουμε βαθιά πως δεν θα τους μοιάσουμε και ορκιζόμαστε στην μητέρα μας γι' αυτή μας την επιλογή. Και η μητέρα μας ησυχάζει που βλέπει την σωστή ανατροφή να αναδύεται από τα παιδικά στόματα. Μεγαλώνοντας, όμως, το τσιγάρο γίνεται ελκυστικό. Όχι για την μαγκιά του αλλά για την ματαιότητα του. Τα τσιγάρα είναι οι πρεσβευτές της ματαιοδοξίας.Την έχουμε στο χέρι μας και νομίζουμε πως η ολιγόλεπτη ύπαρξη της στα δάχτυλα μας θα της δώσει κάποιο νόημα. Όμως πάντα καίγεται προτού φωτίσει κάτι από νόημα. Το ένα τσιγάρο θα διαδέχεται το άλλο χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο μεγάλος το ξέρει και συμπάσχει. Το παιδί δεν το φαντάστηκε ποτέ.

Το χρονικό ενός τσιγάρου αντιστοιχεί στο χρονικό μιας επαφής. Σκοπός του τσιγάρου είναι να καεί και της επαφής να πραγματωθεί. Όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν και ας έχουν χρόνο και έδαφος να χωρέσουν ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Η μοναξιά της εποχής δεν αφήνει κανέναν απ' έξω. Πόσο μάλλον τα σώματα. Και μην το αρνηθείς. Πίσω από δήθεν κοινωνικές ελαφρότητες της ηθικής κρύβεται μια τεράστια μοναξιά που μικραίνει για λίγο από περιστασιακές επαφές. Αν καταφέρεις να τις μονιμοποιήσεις, μεγαλώνεις τον χρόνο που την ξεγελάς. Μην σκεφτείς πως την νικάς.

Τώρα πια αν δεν γίνεις το ιδανικό του άλλου από τις πρώτες κιόλας κουβέντες, δεν θα γίνεις ποτέ. Δεν θα σου δοθεί η ευκαιρία να αποδείξεις τον εαυτό σου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα πρόσωπα. Μόνο για ό,τι υπόσχονται. Κι αν παρατηρηθεί πως δεν εκπληρώνουν ακριβώς ή αμέσως όσα είχε γεννήσει η φαντασία, σειρά έχει η επόμενη υπόσχεση. Δεν υπάρχει χρόνος και πρόθεση για επανεξέταση. Η ανάγκη για επαφή είναι καταλυτική και οτιδήποτε την καθυστερεί περιττό.

Τα παιδιά φαντάζονται ένα κόσμο χωρίς τσιγάρα και με παντοτινούς έρωτες. Και εγώ συνεχίζω να πιστεύω σε εκείνα τα πρώτα, τα μεγάλα. Κι ας καπνίζω κρυφά στις γωνίες των μπαρ της Αθήνας.

Μετάβαση

Ήρθε η ώρα. Ο κόσμος έγινε ένα τεράστιο ρολόι και εγώ πρέπει να πάρω απόφαση να κινήσω τους δείκτες του έστω και ένα χιλιοστό για να αρχίσει να μετρά ο χρόνος όπως πρώτα. Πάντα τις φοβόμουν τις μεταβάσεις κι ας τις προκαλούσα εγώ η ίδια.

Ένα ταξίδι. Μακριά από την ρουτίνα μου και τον βαρετό μου τοίχο. Όσο το έχω ανάγκη άλλο τόσο δεν το έχω. Έχει ριζώσει η πραγματικότητα στο έδαφος αυτό τόσο βαθιά που οποιοδήποτε άλλο έδαφος μοιάζει φανταστικό,μικρό και επικίνδυνο. Κλείνοντας την πόρτα, θα γκρεμιστεί ό,τι τόλμησα να αφήσω έστω και για λίγο. Και εγώ θα κρατώ τα πράγματα της προηγούμενης ζωής μου και θα είναι αμφίβολο αν θα μπορούν να αναπνεύσουν σε άλλο τόπο.
Έστω και για λίγο.
Υπερβολές.
Τώρα θα με μάθεις;

Όσο για τις μεταβάσεις που πρέπει να πραγματοποιηθούν στο προσωπικό μου ρολόι, αργούν.
Χάθηκαν οι δείκτες,τα ψηφία και από στρογγυλό έγινε ευθεία.
Και δεν έχω βρει καν την αρχή της.
Η συναρμολόγηση θέλει χρόνο.
Και τώρα πια δεν έχω πώς να τον μετρώ.
Χάθηκα.