Χαλεποί καιροί.

Λεφτά.Χρήματα.Φράγκα.Όπως θέλεις πες τα.Όσο και να τα ξεφτιλίσεις δεν πρόκειται να νιώσουν ντροπή.Αν και παραδέχομαι πως δεν φταίνε εκείνα.Όμως αυτά έχω μέσ' το σπίτι μου αυτά πολεμάω.Οι ηθικοί αυτουργοί του πολέμου πάντα παρόντες στις κατευθύνσεις και πάντα απόντες στην πορεία τους.

Είμαι λυπημένη.Αυτή είναι η λιγότερο επώδυνη λέξη που μπορώ να βρω.Χτίζω σε ένα κόσμο που γκρεμίζεται.Έναν κόσμο που πίσω και από την πιο μικρή πέτρα μυρίζει χρήμα.Τα τελευταία δυο χρόνια που μετράω στην ενήλικη πραγματικότητα κάνω διπλή ζωή.Μια όταν περπατάω στην καθημερινότητα μου και μια όταν περπατάω στο δωμάτιο μου.Ενίοτε συγχρονίζονται. Όπως και να έχει,έγω δεν συγχρονίζομαι ποτέ με εμένα.

Παρόλαυτα...

όσο πλησιάζεις σε ένα τέλος αναπόφευκτα έρχεται η ώρα του επαναπροσδιορισμού.Όχι επειδή υπάρχει χρόνος αλλά αναγκή.Το θλιβερό στην όλη ιστορία είναι πως κρίναμε ότι χρειάζονται επαναπροσδιορισμοί ένα βήμα πριν το τέλος και όχι ένα βήμα μετά την αρχή του.Αυτό μαρτυράει πολλά για την αυτοεκτίμηση του καθενός μας.Ο φόβος ενώνει-τι ωραία αφορμή!Σε φέρνει σε επαφή με την ουσία και διαγράφει οτιδήποτε περιττό.Υπάρχει νόημα στην ζωή και το βλέπεις μόνο όταν κοπάσει η φασαρία του κόσμου ή εξηγηθεί.Τότε μόνο συνειδητοποιείς την σπατάλη.Ίσως μέσα από την προσπάθεια μας για αποξένωση από την φύση μας να σκοτώσουμε τόσα όσα θα μας φερούν ξανά πίσω σε εκείνη.Αν δεν γυρίσουμε τώρα που βρίσκομαστε στο μεταίχμιο δεν θα γυρίσουμε ποτέ.

Σιωπή.

Κάθε φορά που μια συζήτηση με αναγκάζει να διαλέξω ανάμεσα στον μυστικό κώδικα ασφαλείας του κόσμου μου και στις προβολές του,πάντα διαλέγω την δεύτερη επιλογή. Και μετά την πρώτη. Ιδιοφυές;Και τόσο απλά χαρίζω και κωδικούς και προβολές σε χρόνο μηδέν.

Ο συνομιλητής,παραδόξως,γνώριζε και τον κωδικό και τις προβολές και τι θα ακολουθούσε. Ένιωσα ντροπή. Ήμουν προετοιμασμένη να υποστηρίξω τον εαυτό μου,να εξηγήσω γιατί είμαι έτσι,πως είμαι,πότε έγινα. Περίμενα ερωτήσεις. Περίμενα να μιλήσω για να μην ζήσω την σιωπή. Όμως τίποτα δεν ειπώθηκε.

Με άκουσα δυνατά. Με είδα μόνη,γυμνή.Συγκινήθηκα.Έκλαψα.
Και βρήκα τον τρόπο που αγαπάω.

Μεταίχμιο.

Όταν έχεις προσδοκίες να περιμένεις υπομονετικά να εκπληρώσουν τον χρόνο τους.

H βιτρίνα της ψαλμωδίας

Δεν χρειάζομαι βιογραφικό για να σκιαγραφήσω το προφίλ των ανθρώπων.Αρκεί ένας περίπατος στο πλήθος.Και αυτό συμβαίνει είτε γιατί εγώ είμαι αργόσχολη και έχω μάθει να παρατηρώ τους ανθρώπους είτε οι άνθρωποι φωνάζουν το "εγώ" τους με συμπεριφορές που δεν μένουν απαρατήρητες.

Απόψε το πρόγραμμα έλεγε Επιτάφιο.Εγώ έλεγα σπίτι με θέα το μπαλκόνι.Τυχαίνει να μην ασπάζομαι την θρησκεία αλλά την πίστη με όποιο τρόπο μπορεί να πραγματωθεί.Αν είσαι,όμως,εγγόνι παπά πρέπει να κάνεις μια υποχώρηση.Πηγαίνω,λοιπόν,μόνο με το σώμα.

Φτάνοντας στην εκκλησία βλέπω κόσμο πολύ με ρούχα γιορτινά-κυρίως μαύρα-και μια θλίψη σχηματισμένη στο πρόσωπο του.Εγώ ήμουν τζιν και μπλουζάκι.Θέλοντας και μη άρχισα να βιώνω και γω το κλίμα με τον ανάλογο τρόπο αλλά φανερά πιο επιφανειακά.Μέχρι την στιγμή που ξεκίνησε η περιφορά του Επιταφίου και κατάλαβα πως το μαύρο εκτός από κιλά κρύβει και την αλήθεια.Εκείνη την στιγμή η εικόνα πάγωσε και το σενάριο άλλαξε.Και ενώ το πλήθος συνόδευε τον Επιτάφιο μαυροφορεμένο, με ένα βλεμμα σοβαρό και επιβλητικό,τα λόγια πρόδιδαν συνεχώς τον ρόλο του καθενός στον τόπο εκείνο.Τον ρόλο της βιτρίνας.Όλοι κάτω από το φως των κεριών μαρτυρούσαν τον εαυτό τους με κάθε αφορμή συζήτησης-ποτέ,όμως, με την αιτία που βρίσκονταν εκεί.Γιατί η αιτία δεν ήταν αυτή.Οι ψαλμωδίες μπροστά τηρούσαν την ανάγκη μιας μέρας και οι άνθρωποι πίσω την ακύρωναν με την παρουσία τους.Φαινόταν,όμως,σωστό.Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που συντηρούμε γεμάτα κενά.

Αν το σκεφτούμε καλά όλη μας η ζωή είναι έτσι.

[Δεν]

Δεν έχω σκοπό να σε εντυπωσιάσω απόψε.Δεν ξέρω αν το κατάφερα και ποτέ.Δεν θέλω να βρω τις κατάλληλες λέξεις να σου εξηγήσω μια συγκεκριμένη σκέψη με έναν τρόπο που θα σε κάνει να σκεφτείς και συ. Θέλω απλά να γράψω.

Βαριέμαι.Και αυτό είναι χειρότερο και απ'το πονάω.Τουλάχιστον εκεί ζει κάτι.
Βαριέμαι.Και ντρέπομαι γι'αυτό.Είμαι μόνο 19 χρονών και νιώθω 50.
Βαριέμαι και να σου εξηγώ πράγματα που ήδη γνωρίζεις.Όλα αυτά τα τόσο επώδυνα ανούσια πράγματα που με περιβάλλουν.Τα στερεότυπα,τα προσχήματα,τις τυπικότητες και κυρίως όσους τα υπερασπίζονται.Την γειτονιά που είναι γεμάτη ηλικιωμένους και κουβαλάνε όλη μέρα αυτή την φρικτή μυρωδιά στα ρούχα.Όλα τα ονόματα τους που βρίσκονται πάντα με τις ίδιες αναφορές στα ίδια προβλήματα.Όλη αυτή την μιζέρια που με απασχολεί συνεχώς χωρίς να έχει έρθει η ώρα μου.Το χρήμα ακόμη και όταν αγοράζω μια τσίχλα.Τις τόσο συχνά επαναλαμβανόμενες προτάσεις που ακούω κάθε μέρα γνωρίζοντας πότε,γιατί και με ποιον τρόπο θα ακουστούν στα αυτιά μου.Όσα σκέφτομαι δυο φορές πριν τα πω.Όσα λέω δυο φορές πριν τα σκεφτώ.Την ελπίδα για κάτι που αλλάζει κι ας ξέρω από πριν το τέλος.Τον χρόνο που πρέπει να περάσει μέχρι να σκοτώσω κάθε ίχνος ελπίδας.Τους ανθρώπους που ζούνε με λάθος τρόπο και το ξέρουν αλλά συνεχίζουν να γκρινιάζουν και να αναρωτιούνται τι φταίει.Εκείνους που μπαίνουν στην διαδικασία να τους εξηγήσουν(αυτοί είναι πιο βαρετοί).Τα λόγια,τα βλέμματα,τις σιωπές που με κάνουν τις νύχτες να κλαίω.Εμένα.

Και όλα αυτά επειδή βοήθησα μια ηλικιωμένη κυρία να ανέβει στο λεωφορείο.

Δικαστήριο

Δεν θα σταματήσει να με εκπλήσσει ποτέ η ανάγκη των ανθρώπων για εξουσία.Όχι μόνο αυτή που σου δίνει μια μαγική καρέκλα να λειτουργεί ως άλλοθι για να δίνεις διαταγή ακόμα και για ένα ποτήρι νερό.Για εκείνη που λειτουργεί άτυπα.Την πιο επικίνδυνη.

Η εξουσία που δρα υπογείως ασκείται σε ανθρώπους που κουβαλάνε λίγα μόνο χρόνια στην πλάτη τους από εκείνους που κουβαλάνε χρόνια για χρόνια.Και εδώ αρχίζει μάχη αλλά πάντα με το γάντι.Μην φανεί ο μεγάλος μικρός και ο μικρός μικρότερος.Το τι είναι ο καθένας τους δεν θα το μάθουμε ποτέ μέχρι ένας από τους δυο να κάνει την αρχή και να μείνει με το χέρι γυμνό.Και ποιος κάνει την αρχή;Ο μικρός βέβαια.Ξέρεις εσύ κανέναν μεγάλο που να έχει παραμείνει ο εαυτός του μέσα από έναν κόσμο που χτίζεται με υποδείξεις;

Τότε είναι που έρχεται η αποκάλυψη.Τώρα οι άγραφοι κανόνες δεν ισχύουν γιατί ακυρώθηκαν από μια αλήθεια.Και οι δυο μένουν εκτεθειμένοι.Ο μεγάλος δεν αντέχει τον μικρό που τον πρόδωσε αιφνιδιαστικά.Ο μικρός αδυνατεί να πιστέψει ότι δεν μπορεί να ξεστομίσει την αλήθεια από τόσο νωρίς.

Εσύ τώρα θα μου πεις πως όταν μεγαλώσω θα γίνω ίδια με εκείνους που τώρα δικάζω.Και γω θα σου πω δίκιο έχεις.Θα μου στερήσεις και το δικαίωμα να ελπίζω;

Στροφή 180 μοιρών

...Και εγώ,ξέρεις,δεν με αδειάζω εύκολα.Πουθενά.Μόνο ξοδεύομαι.
Κάθε αρχή και δύσκολη...