Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Γνωμικό


Όλα γίνονται για κάποιο φόβο.


Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Στην γωνία



Η φωνή της σιωπής
μετριέται με σκοτάδι.


Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Μεγαλώνοντας


Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς 20 και να νιώθεις 35;
Ό,τι είναι και το να ξυπνάς 35 και να νιώθεις 20.
Η αδυναμία της εποχής είναι ο συγχρονισμός.
Του μέσα και του έξω.
Του είναι και του φαίνεσθαι.
Του ανθρώπου και του κόσμου.
Σαν να έριξε ο Θεός την πραγματικότητα από τον ουρανό
και εκείνη να ρίζωσε με αυτόν τον συνδυασμό.
Το θέμα είναι ποιος είναι ικανός να τον αλλάξει.
Και μην μου πεις ο χρόνος.
Θα γελάσω.
Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει
όσο όλα λειτουργούν κανονικά για τους λάθος λόγους.
Μεγαλώνουμε από φόβο όχι από φυσική συνέπεια.
Και για τον ίδιο λόγο προσπαθούμε να μείνουμε ίδιοι.
Αφού,λοιπόν, μεγαλώνουμε για να απορροφούμε
τους κραδασμούς του πόνου
τον σκοπό μου τον έχω εκπληρώσει.
Προς το παρόν.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Κρυφό



Η μοναξιά του δωματίου
δεν περιορίζεται
σε τέσσερις τοίχους.

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Εκδίκηση


Έχω την εντύπωση ότι ο καθένας δημιουργεί έναν κώδικα επικοινωνίας με την γραμμή του χρόνου. Τουλάχιστον όποιος έχει τρόπο να σκιαγραφεί την γραμμή του. Και μην γελιέσαι. Η γραμμή του χρόνου δεν είναι απλή ούτε προφανής. Είναι μία, είναι ευθεία αλλά τα σημεία αναφοράς σχηματίζουν μια πιο έντονη γραμμή πάνω στην υπάρχουσα και την αφανίζουν χωρίς να την διαγράφουν. Χαρίζουν αφετηρία και τέρμα σε όποιο σημείο της διαδρομής και αν βρίσκεσαι. Και εγώ την περπατούσα με απόλυτο σεβασμό για όση επίγνωση μου χάριζε στα σημεία. Όμως εδώ υπάρχει εκδίκηση. Χωρίς προσχήματα και με ένα μαχαίρι έτοιμο κάτω από κάθε ομορφιά. Εδώ η γραμμή διακόπτεται και τα κενά γεμίζουν παρελθόν. Πιο άγριο και πιο βαρύ από ποτέ. Και όταν το παρελθόν εκδικείται, το παρόν αιμορραγεί και από τις δυο μεριές. Και από το τότε και από το τώρα. Και εγώ, ξέρεις, με το τίμημα δεν είχα ποτέ πρόβλημα. Ποτέ. Και ίσως αυτό να πληρώνω. Την υπεροψία μου απέναντι στο μέγεθος κάθε τιμήματος. Αν είναι αυτός ο λόγος που ο κύκλος αίματος δεν κλείνει και επαναλαμβάνεται μεγαλώνοντας το χάσμα, λυπάμαι. Είναι πολύ αργά για να αλλάξω συνείδηση. Και ας με ξυπνήσει το μοιραίο τίμημα κάποια μέρα πιο σκοτωμένη από ποτέ.